PL EN
PRACA ORYGINALNA
Wpływ terapii immunomodulującej z zastosowaniem INF‑β, GA i DMF na zahamowanie aktywności rzutowo‑remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego
 
Więcej
Ukryj
1
Klinika Neurologiczna CSK MON WIM w Warszawie; kierownik: prof. dr hab. n. med. Adam Stępień
 
 
Data nadesłania: 13-05-2019
 
 
Data publikacji: 13-12-2019
 
 
LW 2020;98(1):9–15
 
SŁOWA KLUCZOWE
STRESZCZENIE
Wstęp. Brak klinicznych i radiologicznych oznak aktywności choroby, jakimi jest wskaźnik NEDA‑3, jest coraz częściej stosowany w praktyce klinicznej jako cel leczenia stwardnienia rozsianego (SM). Celem badania była ocena wpływu leków pierwszej linii na utrzymywanie się statusu NEDA‑3 u chorych z rzutowo‑remisyjną postacią SM. Metody. Badaniem retrospektywnym objęto grupę 222 chorych z rzutowo‑remisyjną postacią SM leczonych lekami pierwszej linii w Poradni Stwardnienia Rozsianego przy Klinice Neurologicznej WIM w latach 2010–2017. Wyniki. U ponad połowy chorych nie odnotowano klinicznych ani radiologicznych oznak aktywności choroby w poszczególnych rocznych cyklach leczenia. Status NEDA‑3 utrzymywał się u 37,26% pacjentów po 2 latach i 14,94% chorych po 5 latach leczenia. Brak prążków oligoklonalnych w płynie mózgowo‑rdzeniowym okazał się korzystnym czynnikiem prognostycznym, mającym wpływ na wydłużenie czasu utrzymywania się statusu NEDA‑3 u leczonych chorych. Wnioski. Utrzymywanie się statusu NEDA‑3 u chorych leczonych lekami pierwszej linii przez ponad 3 lata terapii jest rzadkie.
KONFLIKT INTERESÓW
Nie zgłoszono sprzeczności interesów.
eISSN:1509-5754
ISSN:0024-0745