W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczących metod radzenia sobie z bezdomnością w krajach rozwijających się z dużą gęstością zaludnienia. Powszechnie uznaje się, że najlepszą metodą wyjścia z bezdomności jest model „Najpierw mieszkanie”, ale wysoka cena tego podejścia uniemożliwia jego wykorzystanie przez państwa o ograniczonych budżetach. W warunkach niskiego poziomu dochodów państwa wiele organizacji pozarządowych i komunalnych tworzy systemy pomocy osobom bezdomnym, korzystając z własnych zasobów. Aby ustalić, jak taka pomoc jest organizowana, przeprowadziliśmy badania fenomenologiczne w każdym z badanych w tej pracy krajów. Szczególną uwagę poświęciliśmy pomocy dostarczanej przez kraje rozwinięte w formie narzuconej współpracy lub w ramach międzynarodowego wolontariatu. W badaniach uwzględnialiśmy wpływ lokalnych tradycji kulturowych na wybór metod i praktyk społecznych. Zwróciliśmy uwagę na rozwój społeczny i ekonomiczny oparty na zasobach poszczególnych środowisk lokalnych. Obserwacje te doprowadziły nas do wniosku, że lokalne zasoby mogą być istotnym czynnikiem rozwoju organicznych metod radzenia sobie z bezdomnością.