Zespół pofinasterydowy jest złożonym stanem klinicznym obejmującym objawy psychiczne, seksualne i somatyczne, obserwowanym u pacjentów aktualnie lub uprzednio leczonych inhibitorami 5α-reduktazy. Choć leki te są powszechnie stosowane w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz łysienia androgenowego, w coraz większej liczbie przypadków odnotowuje się utrzymywanie działań niepożądanych także po zakończeniu terapii. Brak jednoznacznie określonych mechanizmów patofizjologicznych oraz ograniczona liczba badań klinicznych utrudniają rozpoznawanie i leczenie tego zespołu. Niniejsza praca przedstawia aktualny stan wiedzy na temat zespołu pofinasterydowego, jego potencjalnych mechanizmów molekularnych, obrazu klinicznego oraz możliwych podejść terapeutycznych. Istnieją silne dowody potwierdzające istnienie tego zespołu, a Europejska Agencja Leków uznała myśli samobójcze za działanie niepożądane finasterydu stosowanego w dawkach terapeutycznych w leczeniu łysienia androgenowego. Różne metody terapeutyczne mogą być stosowane w celu łagodzenia objawów zespołu pofinasterydowego, a kluczową rolę odgrywa komunikacja z pacjentem, aby działania niepożądane mogły być wcześnie rozpoznane i odpowiednio leczone. Wdrożenie leczenia inhibitorami 5α-reduktazy powinno odbywać się w ramach podejścia interdyscyplinarnego, z uwzględnieniem szczegółowej oceny stanu somatycznego i psychicznego pacjenta przed rozpoczęciem terapii.