Zakażenia układu moczowego należą do najczęstszych chorób bakteryjnych u dorosłych, a w części przypadków mogą prowadzić do rozwoju urosepsy, definiowanej jako zespół septyczny wywodzący się z układu moczowego. W warunkach cywilnych urosepsa jest stosunkowo łatwa do rozpoznania i leczenia, jednak w medycynie wojskowej pojawiają się dodatkowe wyzwania, takie jak opóźniona ewakuacja, utrudniony dostęp do diagnostyki oraz ograniczone zasoby terapeutyczne. Celem pracy była analiza epidemiologii, kryteriów rozpoznania oraz strategii terapeutycznych stosowanych w urosepsie, którą przeprowadzono na podstawie przeglądu piśmiennictwa z baz PubMed, Scopus i Web of Science (2019–2025) oraz aktualnych wytycznych międzynarodowych (Sepsis-3, Surviving Sepsis Campaign, European Association of Urology). Szczególną uwagę zwrócono na szybkie metody diagnostyczne, uproszczone narzędzia oceny ryzyka oraz procedury terapeutyczne możliwe do wdrożenia na przykład w szpitalach polowych. Urosepsa jest najczęstszą postacią sepsy w urologii, odpowiada za około 25% przypadków sepsy. W warunkach polowych kluczowe znaczenie ma stosowanie uproszczonych kryteriów klinicznych (gorączka, hipotensja, zaburzenia świadomości) oraz badań przyłóżkowych (analiza moczu, podstawowe markery zapalne), gdyż rozbudowane kliniczne skale SOFA i qSOFA są często niepraktyczne. Leczenie obejmuje natychmiastowe wdrożenie antybiotykoterapii empirycznej, resuscytację płynową, wczesne zastosowanie leków wazopresyjnych i szybkie usunięcie źródła zakażenia. Wczesne rozpoznanie, oparte na prostych kryteriach, natychmiastowe wdrożenie leczenia empirycznego oraz dostosowanie procedur terapeutycznych do warunków polowych mają kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania.