Tężec jest chorobą zakaźną wywoływaną przez bakterię przetrwalnikującą Clostridium tetani, której przetrwalniki powszechnie występują w glebie. Dzięki szeroko zakrojonym programom szczepień ochronnych zapadalność na tężec znacznie się zmniejszyła, jednak ze względu na częste występowanie urazów oraz obecność drobnoustroju w środowisku, konieczne jest zachowanie czujności. Patogeneza choroby opiera się głównie na działaniu silnych neurotoksyn produkowanych przez bakterię, zwłaszcza tetanospazminy. Charakterystycznymi objawami klinicznymi są uogólnione skurcze mięśni, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niewydolność oddechowa, a nawet zgon. Postępowanie poekspozycyjne wymaga dokładnej oceny ryzyka rozwoju tężca, co umożliwia wdrożenie odpowiedniej strategii terapeutycznej. W przypadku potwierdzonego zakażenia leczenie zazwyczaj obejmuje antybiotykoterapię, podanie swoistej immunoglobuliny przeciwtężcowej oraz leczenie objawowe. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić zatrucie strychniną, wirusowe zapalenie mózgu, schorzenia jamy ustnej i gardła, a także wściekliznę.