Wstęp: Wytrysk przedwczesny jest powszechnie uznawany za najczęstszą dysfunkcję seksualną mężczyzn, dotykającą nawet 30% populacji aktywnej seksualnie. Jako problem nadal obciążony tabu często pozostaje nieraportowany. Zaburzenie to ma złożoną etiologię, obejmującą zarówno podłoże wrodzone, jak i nabyte, w którym istotną rolę odgrywają czynniki psychospołeczne i biologiczne. Cele: Głównym celem pracy była analiza możliwych czynników psychologicznych, które mogą przyczyniać się do rozwoju nabytego wytrysku przedwczesnego. Ponadto celem było uwrażliwienie klinicystów na konieczność przeprowadzenia szczegółowego wywiadu w celu prawidłowego różnicowania przyczyn dysfunkcji. Metodyka: Artykuł ma charakter przeglądowy i opiera się na analizie i syntezie dostępnej literatury naukowej oraz wytycznych klinicznych dotyczących epidemiologii, etiologii, diagnostyki i leczenia wytrysku przedwczesnego. Skoncentrowano się na czynnikach wpływających na nabyty wytrysk przedwczesny, ze szczególnym uwzględnieniem mechanizmów psychologicznych. Wyniki: Analiza piśmiennictwa wskazuje, że etiologia nabytego wytrysku przedwczesnego jest wieloczynnikowa i charakteryzuje się wzajemnym oddziaływaniem czynników biologicznych i psychologicznych. Wspólnym mianownikiem tych mechanizmów jest nadaktywność układu współczulnego i zaburzona równowaga między pobudzeniem a hamowaniem. Ponadto stwierdzono istotną korelację wytrysku przedwczesnego ze złym stanem psychicznym. W diagnostyce istnieją rozbieżności w kryteriach czasowych, co utrudnia standaryzację. Leczenie nabytego wytrysku przedwczesnego powinno być ukierunkowane na przyczynę. W przypadku niewystarczającej skuteczności postępowania przyczynowego stosuje się farmakoterapię. Wnioski: Wytrysk przedwczesny jest dysfunkcją seksualną, której leczenie wymaga podejścia interdyscyplinarnego i spersonalizowanego. Kluczowe jest rozróżnienie wytrysku przedwczesnego nabytego i wrodzonego na podstawie szczegółowego wywiadu. Psychoterapia stanowi niezbędny element terapii, niezależnie od etiologii dysfunkcji. Otwartość w podejmowaniu tego tematu i interdyscyplinarna opieka są kluczem do poprawy jakości życia pacjentów.