Zanieczyszczenia środowiskowe, w tym pyły zawieszone, ozon i wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, stanowią istotny czynnik wpływający na funkcję i integralność skóry. Wykazano, że ekspozycja na te substancje prowadzi do powstawania reaktywnych form tlenu, aktywacji szlaków zapalnych oraz uszkodzenia bariery naskórkowej. Stres oksydacyjny i przewlekły stan zapalny skutkują zaburzeniem równowagi lipidowej, degradacją kolagenu, wzrostem przeznaskórkowej utraty wody oraz dysregulacją odpowiedzi immunologicznej. Klinicznie manifestuje się to przyspieszonym starzeniem skóry, zaburzeniami pigmentacji oraz nasileniem przebiegu dermatoz zapalnych, takich jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca czy trądzik pospolity. Skóra dysponuje jednak złożonymi mechanizmami obronnymi, obejmującymi system antyoksydacyjny, procesy naprawy bariery lipidowej, regulację immunologiczną oraz udział mikrobiomu w utrzymaniu homeostazy. W warunkach przewlekłej ekspozycji mechanizmy te ulegają stopniowemu osłabieniu, prowadząc do trwałej dysfunkcji bariery skórnej. Zrozumienie molekularnych podstaw tych procesów ma kluczowe znaczenie dla opracowania skutecznych strategii profilaktycznych i terapeutycznych, obejmujących stosowanie antyoksydantów, substancji aktywujących szlak Nrf2 oraz wspierających mikrobiom skóry. Zanieczyszczenia środowiskowe należy uznać za istotny, modyfikowalny czynnik ryzyka chorób skóry, który powinien być uwzględniany w codziennej praktyce dermatologicznej.