PRACA POGLĄDOWA
Przegląd leczenia przewlekłych ran cukrzycowych
Więcej
Ukryj
1
Independent Public Health Care Centre in Łęczna, Polska
2
Franciszek Raszeja City Hospital in Poznań, Polska
3
Scientific Students Association at the Department of Clinical Genetics, Medical University of Lublin, Polska
4
Wolski Hospital named after Dr. Anna Gostyńska in Warsaw, Polska
Data nadesłania: 08-01-2026
Data akceptacji: 02-02-2026
Data publikacji: 15-09-2026
Autor do korespondencji
Dominika Żyła
Independent Public Health Care Center in Łęczna, Independent Public Health Care Center in Łęczna, Polska
LW 2026;104(3):229-238
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Przewlekłe rany cukrzycowe są jednym z głównych powikłań nieleczonej lub niewłaściwie kontrolowanej cukrzycy. Najczęstszym rodzajem przewlekłej rany cukrzycowej jest owrzodzenie stopy cukrzycowej. Gojenie takich ran jest niezwykle trudne i wymaga staranności zarówno ze strony lekarza, jak i pacjenta. Dlatego ważne jest, aby dokładnie poznać dostępne metody leczenia owrzodzenia stopy cukrzycowej. Przegląd literatury przeprowadzono z wykorzystaniem baz PubMed i Google Scholar, zgodnie z wytycznymi Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta- Analyses (PRISMA). Podczas przeglądania wyżej wymienionych baz danych użyto następujących haseł i ich kombinacji w języku angielskim: „chronic diabetic wound”, „treatment”, „diabetic foot ulcers”, „wound healing”, „advanced wound care” oraz operatora „AND”. Uwzględniono artykuły opublikowane w latach 2020–2025. Metody leczenia podzielono na przygotowanie łożyska rany, terapie tlenowe, terapie mechaniczne i biologiczne, a także metody inżynierii tkankowej i opatrunki na rany. Wszystkie terapie opisano na podstawie dostępnych informacji. Przewlekłe rany cukrzycowe stanowią poważny problem kliniczny, dotykający coraz większej liczby pacjentów. Podejście do leczenia powinno być wielodyscyplinarne i zindywidualizowane, dostosowane do potrzeb pacjenta. Istnieje wiele metod leczenia owrzodzenie stopy cukrzycowej. Jednak nie wszystkie z nich zostały wystarczająco przebadane, aby można je było bezpiecznie i niezawodnie stosować u pacjentów.