Wprowadzenie i cel: Cerebrolizyna jest preparatem o wielomodalnym działaniu cerebroprotekcyjnym, mogącym wpływać na działanie bariery krew–mózg, jednostki nerwowo-naczyniowej, oraz procesy plastyczności po uszkodzeniu ośrodkowego układu nerwowego. Celem pracy jest syntetyczna prezentacja i krytyczna ocena nowych danych klinicznych (opublikowanych po 2020 roku) dotyczących zastosowania cerebrolizyny w ostrej fazie udaru niedokrwiennego, w tym jako terapii skojarzonej z reperfuzją, oraz w neurointensywnej opiece u pacjentów z pourazowym uszkodzeniem mózgu. Materiał i metody: Przeprowadzono przegląd narracyjny randomizowanych badań klinicznych, metaanaliz oraz badań prospektywnych i obserwacyjnych, uwzględniając analizę NIHSS (National Institutes of Health Stroke Scale), zmodyfikowaną skalę Rankina (mRS), transformację krwotoczną (HT), w tym objawową (sHT), a także bezpieczeństwo i wykonalność leczenia. Wyniki: Badania nad terapią łączoną cerebrolizyną z dożylną trombolizą z użyciem tkankowego aktywatora plazminogenu (CEREHETIS, CERE-LYSE) wykazały redukcję sHT po trombolizie i szybszą poprawę ocenianą w skali NIHSS, przy braku różnic w 90-dniowym mRS. W rejestrze C-REGS2 u chorych z umiarkowaną ostrą fazą udaru niedokrwiennego cerebrolizyna wiązała się z korzystnym przesunięciem rozkładu mRS i lepszymi wynikami funkcji poznawczych. Trzy badania obserwacyjne po trombektomii, w tym jedno z 12-miesięczną obserwacją (CEREBROLYSIN-WIM Study) sugerują większą szansę uzyskania niezależności funkcjonalnej i redukcję HT/sHT, jednak brak randomizacji ogranicza możliwość wyciągania wniosków przyczynowych. W pourazowym uszkodzeniu mózgu projekt CAPTAIN (185 chorych) wykazał korzystny wpływ na globalny wielowymiarowy punkt końcowy oceniany w 90. dobie, przy porównywalnym bezpieczeństwie. Metaanalizy wskazują na poprawę wyników w skali Glasgow, bez redukcji śmiertelności, przy istotnej heterogenności danych. Wnioski: Istnieją obiecujące przesłanki dotyczące roli cerebrolizyny jako terapii wspomagającej reperfuzję/rehabilitację w ostrej fazie udaru niedokrwiennego oraz jako interwencji wspomagającej w pourazowym uszkodzeniu mózgu. Potrzebne są jednak wieloośrodkowe randomizowane badania kliniczne z precyzyjną selekcją pacjentów oraz optymalizacją czasu, dawki i długości leczenia.