PRACA ORYGINALNA
Kwestionariusz jakości życia pacjentów leczonych z powodu otyłości „QUOLO” – badanie walidacyjne
Więcej
Ukryj
1
Katedra Fizjologii Człowieka i Patofizjologii, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Polska
2
Wojskowy Instytut Medyczny – Państwowy Instytut Badawczy, Kliniki Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej, Metabolicznej i Torakochirurgii, Polska
3
Wydział Medyczny, Uniwersytet Warszawski, Polska
4
Wydział Medyczny, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Polska
Zaznaczeni autorzy mieli równy wkład w przygotowanie tego artykułu
Data nadesłania: 22-09-2025
Data akceptacji: 12-11-2025
Data publikacji: 30-06-2026
Autor do korespondencji
Maciej Walędziak
Wojskowy Instytut Medyczny – Państwowy Instytut Badawczy, Kliniki Chirurgii Ogólnej, Onkologicznej, Metabolicznej i Torakochirurgii, Warszawa, Polska
LW 2026;104(2):144-150
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Wprowadzenie i cel: W obliczu światowej epidemii otyłości zrozumienie jej wpływu na jakość życia staje się coraz
ważniejsze dla pracowników ochrony zdrowia oraz badaczy zajmujących się leczeniem pacjentów z nadmierną masą ciała. Celem badania była walidacja kwestionariusza Quality of Life with Obesity (QUOLO) służącego do oceny jakości życia osób z otyłością. Materiał i metody: Kwestionariusz jakości życia pacjentów leczonych z powodu otyłości (QUOLO) to kompleksowa ankieta zawierająca 67 pytań dotyczących demografii, stanu zdrowia, dobrostanu psychicznego i czynników społecznych. Badanie ma charakter przekrojowy, objęło 117 uczestników. Wyniki: W badaniu zaobserwowano kilka nieoczywistych zależności. Pacjenci z niedowagą uzyskali wyższe wyniki świadczące o jakości życia i ogólnym stanie zdrowia niż pacjenci z nadmierną masą ciała. Osoby z wyższym wskaźnikiem masy ciała zgłaszały niższy poziom poczucia wstydu i mniejsze obawy przed kontaktami społecznymi. Mężczyźni wykazywali wyższy poziom stresu psychicznego w wielu obszarach w porównaniu z kobietami, co odbiega od typowych wzorców populacyjnych. Wnioski: Brak silnych zależności między wskaźnikiem masy ciała a jakością życia w badanej grupie sugeruje, że masa ciała może nie być tak istotnym czynnikiem determinującym subiektywny dobrostan, jak powszechnie się przypuszcza.