Wprowadzenie: Operacje kręgosłupa należą do najczęściej wykonywanych procedur w neurochirurgii. Do najpoważniejszych z nich zalicza się dyscektomie, laminektomie oraz operacje dekompresyjne. Istotnym problemem klinicznym jest przewlekły ból pooperacyjny, który występuje u 8–40% pacjentów po zabiegach w obrębie odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Aktywność fizyczna stanowi jeden z kluczowych elementów zapobiegania nawrotom dolegliwości bólowych po operacji. Cel pracy: Celem niniejszej pracy jest przegląd piśmiennictwa dotyczącego wpływu różnych form aktywności fizycznej na występowanie bólu u pacjentów po operacjach w obrębie odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Materiał i metody: Do przeglądu włączono 21 badań (randomizowane badania kontrolowane, przeglądy systematyczne i metaanalizy z lat 2005–2024) dotyczących rehabilitacji opartej na ćwiczeniach po operacjach kręgosłupa lędźwiowego. Przeszukiwanie piśmiennictwa przeprowadzono w bazach PubMed, Scopus i Cochrane Library. Do analizy włączono badania obejmujące osoby dorosłe po zabiegach dyscektomii lub stabilizacji kręgosłupa, oceniające wpływ aktywności fizycznej na nawrót objawów. Wyniki: Wczesna rehabilitacja (rozpoczynana w ciągu 4–8 tygodni po zabiegu) w umiarkowanym stopniu redukuje ból i poprawia funkcję. Ćwiczenia stabilizujące, siłowe oraz aerobowe sprzyjają zapobieganiu nawrotom objawów. Indywidualnie dostosowane programy marszowe oraz edukacja pacjentów zwiększają przestrzeganie zaleceń i zmniejszają ryzyko nawrotu, choć protokoły badań i oceniane wyniki różnią się między sobą. Wnioski: Aktywność fizyczna odgrywa kluczową rolę w pooperacyjnej rehabilitacji odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Przyczynia się do redukcji bólu, poprawy funkcji oraz zmniejszenia ryzyka nawrotu dolegliwości. Wczesna mobilizacja (w ciągu 1–2 miesięcy po zabiegu) oraz proste interwencje, takie jak programy marszowe połączone z edukacją, są skuteczne i bezpieczne. Najczęściej stosowane formy aktywności obejmują ćwiczenia stabilizacyjne, wzmacnianie mięśni głębokich oraz trening aerobowy. Pomimo braku ujednoliconych protokołów, aktywność fizyczna pozostaje nieodzownym elementem opieki nad pacjentami po operacjach kręgosłupa lędźwiowego.